yas

Bir türlü toparlanamıyorum. Bu süreç normal mi bilmiyorum. Nasıl atlatacağım, neye sığınacağım gerçekten bilmiyorum.

Kolum kesilmiş gibi. Öyle bir boşluk. Beynim uyuşuyor, düşüncelerimi toparlayamıyorum, hiçbirşeye konsantre olamıyorum.

İnternetten bu durum normal mi diye araştırdım. Normalmiş.. 

Yas süreci.

Babam öldü.

Kabullenmekte hala zorluk çekiyorum. Pis bir şakanın içindeyim sanki.. Gerçek olamayacak kadar kötü bir kabus bu. Uyanmak istiyorum. Uyanmak, evi aramak, anne babam nasıl demek… Ya da ev telefonunun uzun uzun çalması sonucunda telefonu babamın açmasını istiyorum. Sesini duyup rahatlamak istiyorum..

13 gün oldu. 13 gündür yüzüm gözüm şiş. Sesim çıkmıyor. Konuşmak istemiyorum. Midemde sürekli bir ağrı.

İlk iki günü yaşamadım. Çevremde olup bitenlerin farkında değildim. Hayal gibi hatırlıyorum o günleri.

Öyle bir travma ki bu.. Babasını kaybeden ilk insan ben değilim. Son insan da ben olmayacağım. Herkes bunu ne yazık ki yaşayacak eninde sonunda. Ben de birgün yaşayacağımı biliyordum. Hatta 2014 yılında bunu yaşayacağımı nedense çok iyi biliyordum. Ama yersiz bir paranoya gibiydi.

Hazırlıklı değildim elbette, buna hazır olunur mu?

Bazen normal davranmaya çalışıyorum, köpüğü gezdirirken arkadaşlarla konuşup gülüyorum, espri yapıyorum. Ama aklımın bir köşesine kazınmış bir acı var.. hep bu acıyla yaşıyorum.

Zaman zaman başka şeylerle oyalanıp unuttuğumda kendimi kötü hissediyorum. Unutmak ihanet gibi geliyor.

İşyerinde oyalanıyorum ama hiçbirşey yapmıyorum. Cep telefonumda saçma sapan oyunlarla vakit öldürüyorum. 2048 ve hayday bu dönemdeki en büyük yardımcım sanırım.

Konsantre olamıyorum, düşünemiyorum. Sersem gibiyim.

Bu süreç geçecek. Doğal bir süreçmiş bu. Tamamen toparlanmak uzun sürebilirmiş. Tamamen toparlanmak önemli değil, en azından şu beynimdeki uyuşukluk geçse, kendimi başka şeylere verebilsem, çalışabilsem..

Ne yapacağım, neye sığınacağım, kendimi nasıl avutacağım gerçekten hiç bilmiyorum.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !